BACK TO :

	ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΙΖΩ
	ΕΤΕΡΟΦΥΛΟΦΙΛΗ

Μιλάμε με την κα Ειρήνη Πετροπούλου, αντιπρόεδρο της "Ελληνικής Ομοφυλοφιλικής Κοινότητας", αρχισυντάκτρια του περιοδικού "δέον" και πρώην εκδότρια του περιοδικού "Αμφί".

Σαν εκδότρια του "ΑΜΦΙ", του πρώτου περιοδικού για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, θέλετε να μας δώσετε το κλίμα και τις αντιδράσεις όταν κυκλοφόρησαν (1978;) τα πρώτα τεύχη; Θυμάστε κάποιο χαρακτηριστικό από την εποχή εκείνη γεγονός;

Το πρώτο τεύχος του περιοδικού "ΑΜΦΙ" κυκλοφόρησε τον Απρίλιο 1978 και τόσο αυτό όσο και τα μετέπειτα τεύχη είχαν μεγάλη απήχηση στο ετεροφυλόφιλο κοινό - που αποτελούσε και το μεγαλύτερο μέρος των αναγνωστών του. Πράγματι, ο κόσμος τότε ήθελε να γνωρίσει τους ομοφυλόφιλους και να πληροφορηθεί για θέματα ομοφυλοφιλίας, να μάθει κάτι περισσότερο από αυτά που διάβαζε στις αποστειρωμένες ιατρικές εγκυκλοπαίδειες που ταίριαζαν στο χρώμα και στο σχήμα με το σύνθετο στο σαλόνι του. Ήταν και το νομοσχέδιο "περί αφροδισίων νοσημάτων" που προσπάθησε να περάσει τότε στη Βουλή ο Λαδάς και που ποινικοποιούσε την ομοφυλοφιλία με αποτέλεσμα να ξεσηκωθεί αρκετός κόσμος και πολλοί καλλιτέχνες ζήτησαν να καταψηφιστεί το νομοσχέδιο υπογράφοντας και ανάλογη δήλωση - διαμαρτυρία. Κρίμα που εκείνη την εποχή βρισκόμουν στο εξωτερικό για σπουδές και δεν είχα την ευκαιρία να ζήσω από κοντά τα γεγονότα…

Από το ασπρόμαυρο πρώτο τεύχος του "ΑΜΦΙ" και του "Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλοφίλων Ελλάδος", στο πολύχρωμο e - zine "δέον" και στην "Ελληνική Ομοφυλοφιλική Κοινότητα". Τι έχει αλλάξει από τότε; Το ότι το κίνημα έγινε κοινότητα, να υποθέσουμε ότι πλέον σηματοδοτεί και μια ενσωμάτωση στη νεοελληνική πραγματικότητα; Ή μήπως ότι δεν ενδιαφέρεστε για ριζοσπαστική αλλαγή αλλά απλώς να σας αφήσουμε ήσυχους σε μια κοινότητα - γκέτο;

Επιτρέψατε μου να διαφωνήσω με τον όρο κοινότητα - γκέτο γιατί μου θυμίζει περιθώριο και αποκλεισμό. Η ομοφυλοφιλία ήταν, είναι και θα είναι πραγματικότητα κάθε κοινωνίας, ελληνικής και μη και θεωρώ απάνθρωπο το γεγονός να αποκλείεται μια μερίδα ανθρώπων απλά και μόνο για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Με ανάλογο σκεπτικό θα έπρεπε να αποκλείσουμε τους οπαδούς μιας ποδοσφαιρικής ομάδας που έχουν δημιουργήσει το δικό τους σύλλογο, από φόβο μήπως και γίνουν υπαίτιοι πράξεων βίας και χουλιγκανισμού μέσα στα γήπεδα. Οι καιροί αλλάζουν και μαζί τους η κοινωνία που ζούμε και ο τρόπος που βλέπει ο κόσμος τα πράγματα. Οι νεοέλληνες δεν είναι αρνητικοί απέναντι σε θέματα ομοφυλοφιλίας. Σε αυτό έχουν βοηθήσει πολύ τα ΜΜΕ που προβάλλουν συνεχώς το θέμα. Μέσα σε όλες αυτές τις αλλαγές ήταν επόμενο πως το ασπρόμαυρο "ΑΜΦΙ" θα γινόταν έγχρωμο για να παραδώσει τη σκυτάλη στο πολύχρωμο e - zine "δέον", που εκφράζει άμεσα τη διαδικτυακή εποχή που ζούμε. Το κίνημα θα γινόταν κοινότητα, χωρίς να σηματοδοτεί μια ενσωμάτωση στη νεοελληνική πραγματικότητα εφόσον ήταν ανέκαθεν ενσωματωμένο σε αυτήν. Οι ομοφυλόφιλοι (γυναίκες και άντρες) δεν χρειάζεται πια να πείσουν κανένα αν γεννήθηκαν ή έγιναν ομοφυλόφιλοι, αφού η ομοφυλοφιλία είναι κάτι το έμφυτο σε όλους τους ανθρώπους και απλώς σε κάποιους εκδηλώνεται εντονότερα. Σήμερα ζητούν ίση αντιμετώπιση, ίσα δικαιώματα και ευκαιρίες. Ο γάμος θεωρείται αυτονόητο νόμιμο δικαίωμα από το 1989 στη Δανία (και μετέπειτα σε άλλες χώρες της Ευρώπης) και από το 1993 είναι πρώτο στη λίστα των αιτημάτων αρκετών οργανώσεων του εξωτερικού. Είναι ζήτημα χρόνου πότε θα αρχίσει να πυροδοτεί συζητήσεις και στη χώρα μας.

Ποια είναι η διαδικασία συνειδητοποίησης της ομοφυλόφιλης επιθυμίας αλλά και της απενοχοποίησης της σε μια γυναίκα;

Δυστυχώς, δεν υπάρχει κάποια μαγική φόρμουλα που θα μπορούσε να οδηγήσει μια λεσβία από τη συνειδητοποίηση στην απενοχοποίηση της ομοφυλοφιλικής επιθυμίας. Όπως κάθε άνθρωπος συνειδητοποιεί τη σεξουαλικότητα του, τις ιδιαίτερες προτιμήσεις που έχει, με το δικό του τρόπο και ανάλογα με το πώς έχει μεγαλώσει, έτσι και οι λεσβίες (στο μεγαλύτερο ποσοστό) συνειδητοποιούνται σχετικά νωρίς σε ηλικία άσχετα αν φοβούνται να εκδηλωθούν. Αυτός ο φόβος - που συνήθως εμφανίζεται στην εφηβεία - δημιουργεί συναισθήματα ενοχής και τρόμου στην ιδέα της απόρριψης και της ρήξης των μέχρι τότε καλών σχέσεων με το οικογενειακό, φιλικό και, αργότερα, επαγγελματικό περιβάλλον. Επομένως, είναι στη κρίση της κάθε λεσβίας να αποφασίσει πότε αισθάνεται έτοιμη να το πει ανοικτά και σε ποιους και εξαρτάται από το πόσο ειλικρινής είναι με τον εαυτό της και πόσο δυνατή αισθάνεται να αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις που θα υπάρξουν. Σε αντίθεση με μια ετεροφυλόφιλη που δεν αισθάνεται τον παραμικρό κίνδυνο όταν εκδηλώνει τα συναισθήματα της από μικρή ηλικία, ιδιαίτερα όταν έχει την αποδοχή της οικογένειας, της κοινωνίας, της κουλτούρας και της θρησκείας.

Πως σας αντιμετωπίσανε στο χώρο εργασίας όταν μάθανε τις ερωτικές σας προτιμήσεις; Ή μήπως φροντίζατε για λόγους επιβίωσης να παίζετε το ρόλο της "νορμάλ εργαζόμενης κυρίας"; Είναι αλήθεια ότι ένας gay γίνεται σήμερα πιο αποδεκτός από μια λεσβία;

Eπειδή είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου δεν προσπάθησα ποτέ να "παίξω" το ρόλο της ετεροφυλόφιλης στο χώρο εργασίας μου - κάτι που με ενοχλούσε αφάνταστα - αλλά ούτε και είχα βγει με παντιέρα γιατί θεωρούσα πως το θέμα ήταν καθαρά προσωπικό μου. Είχα, όμως, τη τύχη να συνεργάζομαι με ανοικτόμυαλους συναδέλφους (γυναίκες και άντρες) και όταν με ρώτησαν ανοικτά αν είμαι λεσβία, πήραν μια εξ ίσου ανοικτή και ειλικρινή καταφατική απάντηση. Η ζωή στο γραφείο συνέχισε σα να μη συνέβαινε τίποτα, δεν ακούστηκε κανένα πικρόχολο σχόλιο και μπορώ να πω πως εκτίμησαν περισσότερο την αλήθεια από ένα ψέμα που θα εκλάμβαναν σαν κοροϊδία. Δεν πιστεύω πως ένας gay γίνεται πιο αποδεκτός από μια λεσβία στο επαγγελματικό του περιβάλλον. Έχουν και οι δύο τις ίδιες πιθανότητες αποδοχής ή απόρριψης. Το θέμα δεν είναι τι αντίδραση θα έχουν οι άλλοι όταν μάθουν κάτι προσωπικό για σένα, αλλά πως μια κρυφή και διπλή ζωή έχει πολύ πιο καταστροφικό αποτέλεσμα. Αν αισθάνεσαι καλά με τη σεξουαλικότητα σου, ο άνθρωπος που έχεις απέναντι σου δεν έχει παρά να αποδεχτεί τις επιλογές σου. Στο κάτω - κάτω αυτό που έχει σημασία είναι πόσο επαγγελματίας είσαι και όχι τι κάνεις στο κρεβάτι σου.

Dimitrios Protoulis 1999-2000 γ copyright pylh