Σαπφικός λόγος - Κείμενα ανά συγγραφέα	Σαπφική Ενημέρωση	Σαπφίδες	χάρτης σελίδων

Στην ...
της Ειρήνης Πετροπούλου

Αναδημοσίευση από illiannas_friends e-club Πρώτη δημοσίευση, 23 Μαρτίου 2002

Ένα φθινόπωρο χωρίζεις κι αλλάζεις σπίτι μα όχι γειτονιά. Παίρνεις μαζί σου τα ρούχα σου, άχρηστα προσωπικά μικροαντικείμενα, τις κατσαρόλες γιατί μόνο εσύ μαγείρευες, την βιβλιοθήκη με τα μισά βιβλία, το στερεοφωνικό κι ένα ανοιγμένο TIDE κατά λάθος μες την βιασύνη σου. Εννοείται πως έχεις ήδη αγοράσει καινούργιο κρεβάτι στο οποίο κλαις μόλις την πρώτη νύχτα που κοιμάσαι πάνω του - γιατί τα σεντόνια είναι παγωμένα και κρυώνεις πολύ· γιατί το σκυλί σου π' αγαπούσες πέθανε πριν τρία χρόνια κι ακόμη δεν μπορείς να το ξεπεράσεις· γιατί δέχτηκες να της αφήσεις τα μισά βιβλία - ή ήταν παραπάνω; - ενώ σχεδόν όλα τα 'χες αγοράσει εσύ και τώρα δεν μπορείς ν' ανεχτείς την έλλειψη τους· γιατί ξέρεις πως έκανες καλά που χώρισες κι ο πατέρας σου είχε δίκιο που φοβόταν πως θα πληγωθείς γιατί είναι πολύ δύσκολες οι ομοφυλόφιλες σχέσεις. Εκείνη π' αγαπούσες - ή μήπως έτσι νόμιζες και δεν σας έδενε παρά μόνο η συνήθεια - θα σε παιδέψει λίγο ακόμη. Θα σου κάνει σύντομες επισκέψεις «για - να - δει - τί - κάνεις» σε μία προσπάθεια να περιορίσει τις δικές της ενοχές· θα σου κουβαλήσει την οδοντόβουρτσα που ξέχασες - ενώ το ξέρει πως έχεις ήδη αγοράσει άλλη - καθώς και κάθε απίθανη συσκευή που κατά τη γνώμη της έπρεπε να 'χες πάρει φεύγοντας - ανάμεσα τους η τηλεόραση και το βίντεο. Σου φέρνουν αναγούλα η τηλεόραση και το βίντεο απ' το πολύ που 'χετε δει μαζί αλλά δεν θα το πεις - ξέρεις πως όσα περισσότερα κάποιος παραχωρεί τόσο πιο ήσυχη είναι η συνείδηση του και θέλεις τώρα στο φινάλε να της κάνεις όλες τις χάρες - όμως μένεις παγερά αδιάφορη στην προσπάθεια της να σ' αγκαλιάσει για να το καταλάβει πως δεν πρέπει να ξανάρθει - και θα το καταλάβει - ίσως να την δεις τρεις μήνες αργότερα τυχαία στο μπαρ να στριμώχνεται σε μία γωνία μαζί με μια άγνωστη κι ίσως και να μην της μιλήσεις. Το σπίτι είναι γυμνό κι άδειο, αναρωτιέσαι πώς έγινε η ζωή σου έτσι σκατά, ποια τα λάθη σου, πόση η αγάπη σου, ποια η αντοχή σου και δεν βρίσκεις απάντηση καμία· δεν κοιμάσαι καλά, τρως ακατάστατα ώσπου μια μέρα ξυπνάς και λες πως γεννήθηκες για να ζήσεις κι όχι να πεθάνεις. Και τα μαζεύεις όλα. Την επιθυμία, τα φιλιά, τα χάδια, την ανάσα που ακουγόταν ρυθμική πλάι σου στο κρεβάτι - όλα - μαζί με τα ρούχα που δεν θα ξαναφορέσεις ποτέ κι είναι γεμάτα ναφθαλίνη· και τα παραχώνεις σ' ένα ντουλάπι ψηλό κι ύστερα αποφασίζεις να ξεχάσεις και πού έκρυψες το κλειδί. Πριν προλάβεις να νιώσεις άδεια και δυστυχισμένη, η Λήθη τα 'χει κοιμίσει στην αγκαλιά της κι η Λογική έχει εισβάλλει σαν σωτήρας στο δωμάτιο κι έχει αρχίσει να σου δείχνει ξανά πώς να ζεις. Και δεν το συνδέεις ποτέ το βίντεο και την τηλεόραση, όχι γιατί είσαι εκδικητική απέναντι στις συσκευές, αλλά γιατί απλώς δεν σ' ενδιαφέρουν· γεμίζεις τα κενά του χρόνου σου με δουλειά και το ηχητικό κενό του σπιτιού σου με ραδιόφωνο· ξηλώνεις την πόρτα του μπάνιου γιατί σκοντάφτεις συνέχεια επάνω της· βάφεις τον διάδρομο πορτοκαλί, κρεμάς μια γιγαντοαφίσα του Μότσαρτ στο καθιστικό και σφουγγαρίζεις αδιάκοπα σφυρίζοντας ρεμπέτικα. Η μοναξιά σ' αναδιοργανώνει σε κάνει να σκέφτεσαι περισσότερο και σαφώς πιο ολοκληρωμένα· απολαμβάνεις τις γεμάτες γέλια στιγμές που πίνεις καφέ με τους φίλους σου - γιατί τώρα όλοι σ' επισκέπτονται· τον ελεύθερο σου χρόνο δεν τον περιορίζει ένα άλλο άτομο με τις δικές του ανάγκες κι ασχολίες - όσο και το δίωρο που μουλιάζεις στην μπανιέρα διαβάζοντας περιοδικά εντελώς μόνη στο μπάνιο χωρίς πόρτα. Πριν βγει ο χειμώνας έχεις διοχετεύσει έναν ωκεανό τρυφερότητας που πάντα ανταποδίδεται στην αγκαλιά της μάνας σου και στα φιλιά της αδελφής σου· νιώθεις πως δεν θα υπάρξει καμιά γυναίκα πιο σημαντική απ' αυτές τις δύο στην ζωή σου κι η άνοιξη σε βρίσκει μάλλον χαρούμενη. Μαγειρεύεις τακτικά, κοιμάσαι επιτέλους καταμεσής του κρεβατιού σου απλωμένη σαν χταπόδι, κάνεις τεράστιες βόλτες και τερατώδη μεθύσια μαζί με τους φίλους σου, που μέσα στα γκέη μπαρ σου φωνάζουν σχεδόν ότι η κοκκινομάλλα στην γωνία σου κάνει καμάκι - αλλά η λέξη στο προσωπικό σου λεξιλόγιο έχει να κάνει μόνο με το ψάρεμα και δεν δίνεις σημασία. Βέβαια, σπάνια, κάτι νύχτες οι δαίμονες οι κλειδωμένοι στο ντουλάπι σου σιγοψιθυρίζουν και τους ακούς· νομίζεις μες το σκοτάδι πως δεν μίκρυνε τόσο πολύ το μέγεθος εκείνης που τότε είχες αγαπήσει - αλλά η αλήθεια είναι πως οι ερωμένες κι οι εραστές μικραίνουν όσο ο χρόνος κυλά - κι ίσως να σου ξεφύγει ένας αναστεναγμός. Όμως η κούραση είναι πάντα πιο δυνατή απ' την ξαφνική αϋπνία - στο τέλος παραδίνεσαι στον ύπνο - μπορεί να την ονειρευτείς· μπορεί και όχι - αλλά είτε έτσι είτε αλλιώς όταν ξυπνάς θά 'σαι ο ίδιος άνθρωπος που ζει την ζωή του χωρίς της κι είναι καλά· κι είναι ευτυχισμένος. Σε μια τεράστια παρέα στις καλοκαιρινές σου διακοπές θα γνωρίσεις μια γυναίκα ενδιαφέρουσα - έξυπνα μάτια, διαβολικό χιούμορ, αστείρευτη ζωηράδα - έχεις ξεχάσει πόσα χρόνια πέρασαν απ' την τελευταία φορά που χαρακτήρισες μια γυναίκα ενδιαφέρουσα κι εκείνη έξυπνη θα βρει τον τρόπο να σε πλησιάσει περισσότερο. Πριν προλάβεις να συνειδητοποιήσεις τί έχει συμβεί, σ' έχει παρασύρει σ' απανωτές εξόδους για καφέ, φαΐ, τσίπουρα, ποτά και συζητήσεις επί παντός επιστητού, ώσπου μια μέρα είσαι έντρομη γιατί βρέθηκες πάλι στην αριστερή πλευρά του κρεβατιού σου ξαπλωμένη μαζί της - άκουσες πως το μόνο που θέλει είναι να την αφήσεις να σ' αγαπήσει κι ύστερα σε φίλησε. Τί κάνεις, πού πας, πού βρίσκεσαι, τί σου συμβαίνει· δεν θες κανέναν στο σπίτι σου - όχι· όχι έτσι τουλάχιστον - δεν θέλεις κανέναν να κοιμάται μαζί σου, τίποτα που να σε βγάζει απ' το πρόγραμμα της καλοκουρδισμένης εργένικης ζωής που τόσο σωστά ρύθμισες και σου ταιριάζει απόλυτα· φοβάσαι να σ' αγαπήσουν κι ακόμη περισσότερο ν' αγαπήσεις εσύ· τρέμεις στην ιδέα της προδοσίας, της εγκατάλειψης, της λάθος επιλογής και δεν παρατηρείς πως το ίδιο το σώμα σου - που τό 'χεις ξεχάσει - σε προδίδει. Όταν έσκυψε και σε φίλησε το δικό σου το κορμί την αγκάλιασε· τα δικά σου χέρια της χάιδεψαν τα μαλλιά· τα δικά σου χείλη την φιλούσαν εξίσου. Θα τσακωθείτε. Ταλαιπωρήθηκες τόσο πολύ να χτίσεις γύρω σου τα τείχη που θα σε προστατέψουν ώστε σου είναι αδύνατον να τα γκρεμίσεις. Λες πως δεν είσαι έτοιμη για τίποτε - πόσο μάλλον για μια σχέση - γιατί ντρέπεσαι να ομολογήσεις τους φόβους σου μην τυχόν και δεν φανείς δυνατή. Και ποιος σου είπε, άραγε, πως πρέπει οπωσδήποτε να είσαι δυνατή - κανένας άλλος εκτός από τον εαυτό σου. Εκείνη επιμένει· σε παρατηρεί στα μπαρ· σου τηλεφωνεί και τέλος στα γενέθλια σου σου χαρίζει ένα γούνινο παπί για να μάθεις πως πρέπει να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου έστω και με κάτι και τον ΕΓΩΙΣΤΗ ΓΙΓΑΝΤΑ του Όσκαρ Ουάϊλντ για να διαβάσεις. Βδομάδες αργότερα το διαβάζεις το παραμύθι κι ύστερα σκέφτεσαι πως έχεις ξεχάσει ν' αγαπάς και πρέπει να σου δείξει κάποιος τον δρόμο ξανά· πως η μοναξιά σου τρέχει απ' τα μπατζάκια και συ δεν την είδες από εγωισμό· πως τίποτε δεν αξίζει περισσότερο απ' το να μοιράζεσαι και να δίνεσαι ανεξάρτητα απ' το κόστος και πως μόνο όταν όλα αυτά συμβούν, είσαι πραγματικά δυνατή. Θα της τηλεφωνήσεις κι εκείνη θα' ρθει. Θα σε κλείσει μες την αγκαλιά της· θα σου μουρμουρίσει πράγματα τόσο γνωστά και τόσο ξεχασμένα· θα κάνετε έρωτα και θα κοιμηθείς χωρίς ίχνος δυσαρέσκειας και πάλι στην αριστερή πλευρά του κρεβατιού. Σε κάποια στιγμή θα βρει τυχαία το κλειδί του ντουλαπιού πού 'χες σχεδόν χάσει και θα πετάξει τα ρούχα που δεν θα ξαναφορέσεις ποτέ πια στα σκουπίδια· θα συνδέσει το βίντεο και την τηλεόραση για να γράψει το «Κορίτσι με τα μαύρα»· θα επανατοποθετήσει την πόρτα της τουαλέτας γιατί «δεν - μπορεί - να - κατουράει - σαν - γύφτισσα» ενώ εσύ απλώς θα χαμογελάς. Κι ύστερα τί· μήνες αργότερα θα ξυπνήσεις και θα δεις το φως απ' τις γρίλιες να της χαϊδεύει τα μαλλιά και θα πεις μέσα σου: Θεέ μου, αν είναι δικό σου δημιούργημα το κορμί το ξαπλωμένο δίπλα μου, τότε το πιστεύω η άθεη πως υπάρχεις· κι αν πάλι δεν είναι, τότε συγνώμη Θε μου είσαι πολύ ηλίθιος ακόμη και για να υπάρχεις - κοίτα τί υπέροχο δημιούργημα σου ξέφυγε. Φωνάζεις - ξύπνα· ξύπνα να σου πω πόσο σ' αγαπώ· πόσο σε ζηλεύω για το κορμί σου που το κατέχεις ενώ εγώ μόνο το δανείζομαι· πόσο απαιτώ να σου είμαι απαραίτητη· πόσο μου λείπεις όταν απομακρύνεσαι· πόσο ευτυχισμένη μ' έκανες· ποιον κρυμμένο εαυτό μου είδα να καθρεφτίζεται στα μάτια σου. Τρέχεις να ετοιμάσεις πρωινό και ξέρεις πως αυτή η ευτυχία δεν θα κρατήσει για πάντα - το' χεις μάθει το μάθημα σου - αλλά αξίζει ο κόπος να προσπαθήσεις να την κάνεις να κρατήσει όσο το δυνατόν περισσότερο. Η ζωή είναι τόσο όμορφη που σε ξετρελαίνουν τα χρώματα της κι ύστερα το νιώθεις πως αυτή την φορά σ' αγαπούν - κι έτσι δεν θα δώσεις τα λίγα· θα τα δώσεις όλα.

---

Αθήνα, Μάρτης 2002

Copyright Ειρήνη Πετροπούλου © 2002 ad

---

GreekLesbiansCommunity

Σχόλια - επικοινωνία

Σαπφικός λόγος Σαπφίδες σε Ελλάδα & www Ημερολόγιο Σαπφώ, η 10η Μούσα χάρτης σελίδων βιβλίο επισκεπτριών

συνολικές επισκέψεις

ΑΡΧΗ ΣΕΛΙΔΑΣ

---

. . .
.
. . .
. . . . .
. . . . . . .