ανάσα βαθιά
της Αργώ-Χίος

Σεπτέμβριος 2004

   Είναι κάτι παλιοπαράθυρα…

      Όχι σαν αυτά τα καινούργια τα μοντέρνα που κλείνουν κι ανοίγουν με ένα χάδι…,
      από εκείνα τα βαριά, σε σπίτια που ο χρόνος άφησε σημάδια 
      αλλά δεν κατάφερε να τα σπάσει. 
      
      Περνάς κάθε μέρα, τα κοιτάς.
      Πότε με βλέμμα άδειο και τη σκέψη στο θερμοσίφωνα που δεν θυμάσαι αν έκλεισες… 
      και πότε… πιο σπάνια, 
      με διάθεση για φευγιό και περιπέτειες…
      προσπαθώντας να μαντέψεις 
      τί έζησαν, τί είδαν τί έκρυψαν…

      Περνούν μέρες, φορές χρόνια…
      Φαντάζεσαι επίσημες δεξιώσεις 
      με δεσποινίδες όλο χάρη να προβάλλουν τα πλουμίδια τους 
      κρύβοντας επιδέξια κάθε μη αναγκαία-περιττή αρετή-σκέψη.
      Πλάθεις μεγάλα μυστικά, φοβίες, φόνους, παράνομα φιλιά…
      
      Αναρωτιέσαι τί να απέμεινε από ότι υπήρξε.
      Αν πίσω τους αναπνέει ακόμα Κάτι…

      Περνούν ζωές δικές σου και άλλες 
      που τα κοίταξαν λοξά περιφρονητικά
      με φόβο ή με περιέργεια…
      Κι αυτά εκεί.
      Αγέρωχα σφραγισμένα άτρωτα σχεδόν μυθικά!

      Ποια στιγμή ποια σκέψη σε έσπρωξε να τολμήσεις… δεν θυμάσαι.
      Ποιο χέρι όπλισε την περιέργεια σου και τη θέριεψε?
      Μπορεί να ήταν το κάρμα το δικό σου
      …μπορεί κι εκείνη η αύρα που σε άγγιζε
      και φώναζε πως ….ζει.

      Τ’ άγγιξες δειλά… περίμενες να παγώσουν τα δάχτυλα 
      σαν ν’ άγγιζες κάτι νεκρό.
      Ζεστό.. σχεδόν καυτό σαν από Αυγουστιάτικο λιοπύρι 
      κι είναι καταχείμωνο.
      Διστάζεις…αν το διαλύσεις?
      .. γεμίζεις σκόνη και μετανιώνεις αλλά … είναι αργά να κάνεις πίσω.
      Αλλεπάλληλα στρώματα μπογιάς χρόνου και πείσματος το κάνουν να αντιστέκεται…
      σου δίνει χρόνο… να φύγεις.
      Τα περίτεχνα σκαλίσματα σημάδια μιας άλλης εποχής αν όχι διάστασης,
      ξόρκια και δένεσαι. Η ανάσα σου κομμένη από τη σκόνη και το φόβο
      μα διαπιστώνεις με φρίκη σαν το κουτί της Πανδώρας θα δεθεί η μοίρα σου με αυτό.

      Καλό κακό δεν ξεχωρίζεις… μπλεγμένα ζυμωμένα μαζί! 
      Το σπας! Ένα κομμάτι στα χέρια σου νεκρό…
      Πάγωσε.. χάσκει μια τρυπίτσα μια σταλιά 
      που διαλύει τη μαγεία και το δέος σου.
      Γελιέσαι… ανασαίνεις ξέγνοιαστα 
      σαν κυρίαρχος της στιγμής και του Σύμπαντος μαζί,
      μαλώνεις την άτακτη διάθεση που σε έβαλε να κάνεις τη σκανταλιά
      και απορείς με την φαντασία σου που κατάφερε
      να χτίσει μύθο με θνητά αντικείμενα… αδύναμα… φθαρτά.

      Ανοησία…
      το φτερούγισμα που πνίγεις δυναμώνει
      και η ματιά σου τραβιέται βίαια και ξαφνικά ξανά εκεί.
      Η βοή μαρτυρά ζωντανό οργανισμό οργισμένο…

      Ήσουν σίγουρη πως το άνοιξες…
      νιώθεις ακόμα τα μαλλιά σου από το ωστικό του κύμα τραβηγμένα πίσω
      και τα δάκρυα να στεγνώνουν στους αυθάδικους κροτάφους σου απ’ την ορμή του.
      Ανοιγοκλείνεις δύσπιστη τα βλέφαρα
      μα κι εκείνη η χαραμάδα που είχε μείνει σφραγίζει ξανά!

     Τι χάσκεις έτσι? Μαρμαρωμένη σχεδόν…χα!
     Κι αν είσαι παραθύρι όμορφο γυαλιστερό λουσάτο…
     κι αν κάθε πιτσιρίκι χαζεύει τα ξεσπάσματά σου σε κάθε του πετριά…
     κι αν γαργαλιέσαι όποτε η γαρδένια μοστράρει τα τριζάτα φύλλα της στα δικά σου…
     κι αν κάθε αγεράκι σε κάνει να χορεύεις σ όποιο ρυθμό προστάξεις…
     κι αν κάνεις όνειρα τις ξάστερες πως το πρωί θα αστράψεις
     σαν πιο καινούργιο ακόμα, δροσισμένο απ’ την φρεσκάδα της αυγής…
     κι αν τρίζεις εύθυμα σε κάθε φροντίδα επιφανειακή …
     το παλιοπαράθυρο που σού’ χε μια θάλασσα όνειρα και περιπέτειες
     έκλεισε πια για σένα…

     Και το κομμάτι που σου χάρισε…
     κομμάτι από το σώμα του-το σώμα της…
     μην κολακεύεσαι, δεν το άρπαξες,
     κράτα το να σου θυμίζει μέρα νύχτα
     πώς μια στιγμή ανοησίας… το θεώρησες άδειο, καθημερινό, κοινό σαν όλα τα άλλα…
     σου στέρησε όλο του το μεγαλείο…

     …που σου την πούλησε για έπαρση μικρής ψυχής
     την θηλυκή καρδιά γεννήματα γεμάτη
     που άξια θα αργήσεις να γενείς
     … ανόητη να γνέσεις και να υφάνεις.


                  Ποιήματα έχω πάψει να γράφω εδώ και χρόνια…