ΜΙΑ ΧΙΩΤΙΣΣΑ ΜΙΑ ΟΛΛΑΝΔΕΖΑ ΚΑΙ.. ΑΛΛΕΣ ΛΕΣΒΙΕΣ !
της Αργώ-Χίος

5 το πρωί.. το κινητό βαράει εγερτήριο!
Βάρβαρες ώρες.. αλλά!
Ταξιδάκι αστραπή με το κορίτσι στο νησί της Σαπφούς
με διάθεση για προσκύνημα στη γενέτειρα της Ερεσό
αλλά μια και ο χρόνος και η απόσταση (90 χιλιόμετρα από την πόλη!!)
δεν αφήνουν περιθώρια..
απλά βολτίτσα και όπου μας βγάλει !
Σ ένα σάκο τα μαγιό, μια πετσέτα ένα θερμός με τσάι και.. φύγαμε!

Το Μυτιλήνη ξεκινάει από Χίο στις 6.
Νυσταγμένες, παγωμένες και ανιχνεύοντας για γνωστές φυσιογνωμίες τα πέριξ,
αράζουμε τελικά στο προτελευταίο κατάστρωμα μαγκωμένες..
πρώτη φορά μακριά από αδιάκριτα κακόβουλα ή απλά ανίδεα βλέμματα.

Είναι η τέταρτη φορά που έρχεται η Άννα μου (η μικρή ολλανδέζα μου) να με βρει
από τον περασμένο Δεκέμβρη και σχεδόν πάντα είμαστε με κόσμο
και μάλιστα «δύσκολο» (λεπτομέρειες άλλη φορά).

Eίμαι σαν μικρό παιδί στην πρώτη του κοπάνα!!!
 ( όπως είπε και το κορίτσι... Nobody knows our ass!)
 Δειλά της αγγίζω το χέρι.. την κοιτάζω και δεν πιστεύω ότι .. ναι!
 Μπορώ να την πάρω αγκαλιά!
 Να της σκάσω ένα φιλί κοιτάζοντας την ανατολή μέσα στα μάτια της!

9 το πρωί και ξέροντας ότι έχουμε μόνο 9 ώρες στη διάθεσή μας
βγαίνουμε από το πλοίο με την «Ντόλυ» ( το 50άρι σκουτεράκι μου)
με φόρα προς το άγαλμα δεξιά στο λιμάνι!
(Καλά.. άσχετο με τη Σαπφώ ) το άγαλμα.. πιφ!
Ξανά αριστερά (στην προκυμαία)
Γραμμή για «Κίρκη», ένα καφέ που οι πληροφορίες μας έλεγαν
ότι είναι το μοναδικό δικό μας μαγαζί στην πόλη και κάνει χάλια καφέ!
... και το τσάι του χάλια ήταν αλλά δεν βαριέσαι..
ή ώρα 10 και τα στομάχια μας βαρούσαν τουμπερλέκι!
Ένα σάντουιτς πρόχειρο, μερικά τηλεφωνήματα
(να ενημερώσω τη δασκάλα οδήγησης ότι ακυρώνεται το μάθημα,
λεπτομέρειες για τη δουλειά που φόρτωσα στον κόκορα, λογαριασμοί... κ.α.)
και πορεία προς τα νότια μετά το αεροδρόμιο για Νεάπολη.

Ε.. κάποια στιγμή έπεσε το βλέμμα στο δείκτη της βενζίνης
(είχαμε φτάσει στον Αγ. Γεώργιο καμιά 15αριά χιλιόμετρα έξω από την πόλη)..
και.. ΠΑΝΙΚΟΣ!!! Στεγνό!! Ουρά στα σκέλια, προσευχές να πιάσει δίκτυο το κινητό,
σβηστή μηχανή στις κατηφόρες.. γυρίσαμε πίσω στην πόλη!
Ούτε ένα βενζινάδικο πιο πρίν! Σιγά μην γυρίζαμε πίσω..
«μωρό μου πάμε βόρεια..»!!

 Το κάστρο όμορφο... παραλίες ατέλειωτες... το κορίτσι αγκαλιά... αυτή είναι ζωή!!!

 Μπανάκι στα Νησέλια ανάμεσα σε μαμάδες, γιαγιάδες, πιτσιρίκια ...
 ο κόσμος γεμάτος λεσβίες και τα μοναδικά θηλυκά αγκαλιά μέσα στη θάλασσα
 να ξεδιψούν μ' αλμυρά φιλιά εγώ και η γυναίκα μου!!!

 Ουζάκι για μένα , ρετσίνα για την Αννούλα, μελιτζανοσαλάτα, γαύρος αλμυρός,
 μπριάμ, γαρίδα σαγανάκι (ενισχυμένο με ταμπάσκο)
 ... λίγο κρασί λίγο θάλασσα και το κορίτσι μου! Τέλεια!!!

 Ο χάρτης στο τραπεζομάντιλο δείχνει τον Άγιο Ραφαήλ 3 χιλιόμετρα μακριά!
 ( Ε ... να δώσω και μια χαρά στη δόλια μάνα.... χιχι!)
 Πήρα κ ένα μπεγλέρι για το μπαμπά... έσκασα ακόμα δυο φιλιά στο ταίρι μου
 και ξανά στο λιμάνι!

 5 το απόγευμα άλλο ένα καφέ στην «Κίρκη»... (τελικά είναι αυτό gay μαγαζί??),
 εισιτήρια... σοκολατάκια για το δρόμο (οι γνωστές μου αδυναμίες...)
 γιαούρτι σε πήλινα και ξανά στο «Μυτιλήνη»...

 Βρε δεν πάει να' ναι οι κόρες του περιπτερά στο πλοίο
 (που ήταν, μαζί με την περιπτερού !!)
 δεν πάει να κατέβει και η θεία μου η Φροσύνη από τον άλλο κόσμο?
 δεν τo αφήνω το κορίτσι ένα εκατοστό μακριά μου !!!!
 Αγκαλιά της με πήρε κ ο ύπνος για λίγο...
 κ αν η μοίρα μου ήθελε εκείνη την στιγμή να είναι η τελευταία μου... χαλάλι!!!
 Ευτυχισμένη θα πήγαινα!!

Ζήτησα και μια χάρη... σ εσένα μιλάω που κάνεις κουμάντο εκεί πάνω...
να δει το κορίτσι μου ένα δελφίνι που δεν της έχει ξανατύχει και δεν μου την έκανες?
κάτι σαν να είδα εγώ... μπορεί και από τη λαχτάρα μου δηλαδή αλλά το κορίτσι όχι?
 
Δεν σου κακιώνω... σ ευχαριστώ για το υπέροχο ηλιοβασίλεμα που μας χάρισες!
Είσαι Μάγκας... για να έχουμε ξανά δικαιολογία για απόδραση... Ξανά ευχαριστώ!!!


Να περνάτε καλά!

Φιλιά {.. }