Σαπφικός λόγος	ανά συγγραφέα	κείμενα	Σαπφική Ενημέρωση

Πορεία στην Ελληνική πραγματικότητα

Σε μια κοινωνία που θεωρεί δεδομένο ότι όλες οι κοπέλες είναι ετερόφυλες, ή/και που προσποιείται ότι τάχα έτσι θα "έπρεπε", ακόμα κι όταν γνωρίζει καλά πως είναι ψέμα, μεγαλώνουμε ..

Χωρίς αποδοχή της διαφορετικότητάς μας, χωρίς κατανόηση και χωρίς καμιά υποστήριξη.

Η τεράστια άγνοια των πολλών και οι αρνητικοί μύθοι που διαδίδονται στο "ράδιο αρβύλα" μας μπερδεύουν και, συχνά, μας κάνουν να ντρεπόμαστε, να νοιώθουμε τύψεις, να φοβόμαστε και να απομονωνόμαστε.

Σε ποιον να μιλήσουμε; Ποιος μπορεί να μας ακούσει αντικειμενικά, να μας μιλήσει σοβαρά, να μας συμβουλέψει; Πού θα βρούμε διέξοδο; Πώς να αποδεχτούμε τον ίδιο τον εαυτό μας, σε μια ηλικία που είναι δύσκολο να αποδεχτούμε οτιδήποτε, όταν όλοι σχεδόν τριγύρω φαίνεται να μας απορρίπτουν;

Στις χώρες που υπάρχουν στατιστικές, οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι είναι : απόπειρα αυτοκτονίας, ναρκωτικά, υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, άστεγοι νέοι, σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες. Οι ασθένειες είναι πιο συχνές στα αγόρια, αλλά δεν την βγάζουν καθαρή όλα τα κορίτσια.
Και, στην Ελλάδα δεν υπάρχουν "άστεγοι νέοι", τουλάχιστον όχι επίσημα. Και ξέρετε πόσο απίθανο είναι να βρεθεί μια κοπέλα άστεγη για παραπάνω από μια νύχτα, όλο και κάποιος θα τη μαζέψει, κι αν είναι δυο κοπέλες, μπορεί και να τις "μαζέψουν" πιο γρήγορα.
Ποιοι; Γιατί;
Έχουμε κάποιες βάσιμες υποψίες για το πώς λειτουργεί η κοινωνία μας τις νύχτες.
Πόσες κοπέλες ξέρετε που έχουν αναγκαστεί να φύγουν από τα σπίτια τους σε αρκετά νεαρή ηλικία, κι έχουν φιλοξενηθεί για αρκετά χρονάκια από ηλικιωμένους "φίλους";

---

Γνώρισα κάποτε μια οικογένεια όπου η μητέρα φιλοξενούσε για πολλά χρόνια στο σπίτι την ομοφυλόφιλη κόρη της μαζί με την κοπέλα της, τους είχε παραχωρήσει το δικό τους δωμάτιο, και τις προστάτευε όσο μπορούσε από "τον κόσμο". Στην Αθήνα, 1-2 δεκαετίες πριν τα τέλη του 20ου αιώνα.
Δυστυχώς δεν γνώρισα την ίδια τη μητέρα αυτή.

Στην αρχή μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Τί γυναίκα ήταν αυτή; Γιατί το έκανε; Σίγουρα ο "κόσμος" θα συζητούσε κρυφά κι αυτήν και το σπίτι της.

Πολύ απλά, η γυναίκα αυτή είναι μια Μάνα που αγαπάει τα παιδιά της και έχει ανάγκη να τα προστατέψει με κάθε τρόπο, από κάθε κίνδυνο. Τα κορίτσια κλεφτήκανε μικρά, στο γυμνάσιο. Τολμήσανε αυτό που οι περισσότερες φοβόμαστε μια ζωή, κι αποφασίσανε να κυνηγήσουνε τ' όνειρο.
Ελάτε στη θέση των μανάδων. Δεν ξέρω τί έκανε η άλλη μάνα, τί προσωπικά και κοινωνικά προβλήματα και βάρη κουβαλούσε, τί φοβότανε, πώς το αντιμετώπισε. Όμως αυτή η συγκεκριμένη φαίνεται πως σκέφτηκε "Πού μένουν αυτά τα παιδιά; Πού κοιμούνται; Ποιος θα τα ταΐζει; Με ποιους απώτερους σκοπούς και με ποια ανταλλάγματα;"

Και πήγε και τα βρήκε, τα πήρε σπίτι της και τα σκέπασε με τις φτερούγες της όσο μπορούσε.

Θα μου πείτε ποιος άλλος θα το κάνει αυτό; Μάλλον κανείς. "Τί θα πει η γειτονιά" και τα γνωστά... Γι αυτό και δεν θα συμβούλευα καμιά φίλη να κυνηγήσει τ' όνειρο έτσι, αβασάνιστα.

Αυτή η γυναίκα όμως βρήκε μέσα της τη δύναμη κι εφάρμοσε στην πράξη όλα αυτά που τάζουν θεωρητικά όλοι οι γονείς : "Εγώ παιδί μου σε αγαπώ και θέλω μόνο να είσαι ευτυχισμένη."
Δεν νομίζω ότι "ενέκρινε". Απλά, νοιαζότανε αρκετά.
Και δεν θα της κάνουν άγαλμα ποτέ, ούτε θα της δώσουν κανένα βραβείο.

.."Εγώ παιδί μου σε αγαπώ και θέλω μόνο να είσαι ευτυχισμένη."
Το πιστεύουν όταν το λένε, κι είναι αλήθεια. Αλλά όταν έρθει η δύσκολη ώρα να έρθουν αντιμέτωποι με τη "σκληρή" απλή αλήθεια, οι περισσότεροι διαφοροποιούν τις απόψεις τους. Βάζουν όρους στην αγάπη τους, μας δηλώνουν με περισσότερη σαφήνεια τους συγκεκριμένους τρόπους με τους οποίους θέλουν να "είμαστε ευτυχισμένες".
Συγκεκριμένα θέλουν να τους κάνουμε εγγόνια, αφού προηγηθούν τα ολόασπρα λουλούδια λεμονιάς και το νυφικό στης εκκλησιάς τα σκαλοπάτια, με παπά και με κουμπάρο, "δόξα και τιμή". Και, τις τελευταίες δεκαετίες, θέλουν επίσης και μεταπτυχιακά και πετυχημένη καριέρα σε κάποιο από τους παραδοσιακά "κοινωνικά εκτιμητέους" τομείς, κατά προτίμηση πριν το "δόξα και τιμή" ...

Κι έχουν καταφέρει να πείσουν εαυτούς και αλλήλους ότι αυτή ή έντονη προβολή κάθε ονείρου και κάθε επιθυμίας τους επάνω μας, είναι ο εγγυημένος τρόπος να γίνουμε ευτυχισμένες. Οι οικογενειακοί σύμβουλοι δεν είναι ακόμα μοδάτοι στη χώρα μας, κι οι περισσότεροι από τους υπάρχοντες φαίνεται πως δεν έχουν "φτάσει" ακόμα στο πρόβλημα αυτό.

Μετά από αρκετό καιρό, που δυστυχώς συνήθως μετριέται σε χρόνια, μπορεί κάποιοι γονείς να καταφέρουν να καταλάβουν και να δεχτούν ότι "Μόνο με τον δικό μου τρόπο μπορώ να είμαι ευτυχισμένη, μαμά, μπαμπά. Μου μάθατε ότι πρέπει να είμαι υπεύθυνη για κάθε επιλογή μου. Πώς μπορώ να είμαι υπεύθυνη για επιλογές που δεν είναι δικές μου; Πώς να είμαι ευτυχισμένη χωρίς τον άνθρωπο που αγαπώ;"

’λλοι δεν θα το δεχτούν ποτέ. Θα δοκιμάσουν κάθε πιθανό εκβιασμό εξάρτησης συναισθηματικής, οικονομικής, κι ό,τι άλλο μπορέσουν να σκαρφιστούν, θα απειλήσουν να μας αποκληρώσουν, θα πάθουν κρίσεις σε όποιο πρόβλημα υγείας τυχαίνει να είναι επιρρεπείς - και θα "φταίμε" φυσικά εμείς .. ή θα μας πουν να φύγουμε από το σπίτι "τους", πιστεύοντας ότι αποκλείεται, αφού δεν έχουμε πουθενά να πάμε. Κι όταν κάποια από μας τολμήσει και φύγει, θα τρελαθούν, θα χρησιμοποιήσουν κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο για να μας φέρουν πίσω ή/και θα πουν ότι τους εγκαταλείψαμε, οι αχάριστες.

Και δεν έχουν ακούσει ποτέ ότι τα ομοφυλόφιλα παιδιά που επιχειρούν να αυτοκτονήσουν είναι κατά 30% περισσότερα (*) από τα ετερόφυλα συνομήλικά τους, αυτές οι στατιστικές δεν φτάνουν ποτέ στα Media. Ούτε τις συνδύασε ποτέ κανείς με το κοινά αποδεκτό ποσοστό των ομοφυλόφιλων επί του γενικού πληθυσμού που θεωρείται κοντά στο 10% (δεν ξέρουμε πώς ακριβώς έχει υπολογιστεί αυτό το 30%, αλλά αν προσπαθούσαμε να 'εξισώσουμε' τα ομοφυλόφιλα παιδιά με το γενικό πληθυσμό, για χάρη της στατιστικής, τι ποσοστά νέων που δοκίμασαν να τερματίσουν τη ζωή τους πριν τη ζήσουν θα έβγαιναν άραγε? Εδώ τα κορίτσια έχουν μεγαλύτερα ποσοστά από τα αγόρια. Και σε άλλη στατιστική του υπουργείου υγείας των ΗΠΑ, το 67% από τις ομοφυλόφιλες σπουδάστριες που ρωτήθηκαν δήλωσαν ότι είχαν σκεφτεί την αυτοκτονία σαν πιθανή λύση, οι περισσότερες πριν τα 19 τους.)

Έτσι, προτιμάμε να κρυβόμαστε, σχεδόν κι από τον ίδιο μας τον εαυτό, να ζούμε στην αφάνεια, την απόρριψη και την απομόνωση. Κοινωνική απομόνωση (δεν έχουμε σε ποιον να μιλήσουμε), συναισθηματική απομόνωση (από την οικογένεια και τους συνομήλικους), και έλλειψη σωστής πληροφόρησης σχετικά με το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ομοφυλοφιλία. Σχετικά με ομάδες και κοινότητες με τις οποίες θα μπορούσαμε να επικοινωνούμε, ακόμα και στα "κρυφά".

Τα περισσότερα κορίτσια συνειδητοποιούν τη σεξουαλική τους επιλογή κάπου γύρω στα 17, κάπου στο Λύκειο. Και οι περισσότεροι συμμαθητές και οι φίλες μας στις ηλικίες αυτές θεωρούν πολύ αστείους ένα σωρό ομοφοβικούς μύθους και τους αναφέρουν συχνά στις συζητήσεις και στα "αστεία" τους. Ευτυχώς τα περισσότερα ανέκδοτα είναι για γκέη αγόρια .. τα οποία αντιμετωπίζουν και τα περισσότερα προβλήματα και κάθε είδους επιθετικές συμπεριφορές.

Όταν αρχίσουμε να γνωρίζουμε κι άλλες κοπέλες "σαν κι εμάς", είναι μια μεγάλη ανακάλυψη και μια καλή ανακούφιση, έστω προσωρινή. Μπορεί η αμόρφωτη κοινωνία, αγνοώντας την αληθινή Ελληνική ιστορία, να μας θεωρεί "τέρατα της φύσης", αλλά τουλάχιστον δεν είμαστε μόνες .. υπάρχουν και άλλες, πολλές. Σιγά-σιγά μαθαίνουμε να "αναγνωρίζουμε" και άγνωστες στο δρόμο. Κι είναι πολύ περισσότερες από όσες μπορούσαμε να φανταστούμε λίγα χρόνια πριν.
Αλλά η πληροφόρηση παραμένει αποσπασματική. Καθεμιά μπορεί να μας πει μόνο ότι πιστεύει, ότι έχει ζήσει, κι ότι έχει "ακούσει" η ίδια. Όσες έχουν κάποιες επαφές με πιο ελεύθερες και προχωρημένες χώρες του εξωτερικού, μιλάνε αλλιώς, μας φέρνουν περιοδικά, μας λένε ότι κάποιες συγκεκριμένες ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις είναι "παράδεισος" ...
Μαθαίνουμε τα "στέκια" και αρχίζουμε να συχνάζουμε εκεί όσο μπορούμε, όχι τόσο για να βρούμε εκεί μέσα την ιδανική γυναίκα (αφού η ιδανική γυναίκα αποκλείεται να ξενυχτάει και να πίνει), αλλά έτσι, για να νοιώθουμε ότι υπάρχει μια "δική μας" κοινότητα, ότι επιτέλους ανήκουμε κάπου.

Μετά ανακαλύψαμε το διαδίκτυο ! Κι είναι γεμάτο από .. ότι θέλει καθεμιά και καθένας. Κοινότητες επικοινωνίας, ταχυδρομικές λίστες, διεθνείς και τοπικές οργανώσεις, βιβλιοπωλεία, περιοδικά, μαγαζιά, κρουαζιέρες με "πλοία της αγάπης" μόνο για γυναίκες !!! Και πληροφορίες. Τι γίνεται στον κόσμο. Δικαιώματα.

Επιτέλους, πληροφόρηση. Σε ποιότητα που κυμαίνεται, βέβαια, από .. έως, όμως πληροφόρηση. Για την υγεία, για τα προβλήματά μας, για οτιδήποτε βάλει ο νους μας. Στην αρχή ήταν μόνο ξενόγλωσσα, αποκλειστικά για τις "τυχερές" που ήξεραν αγγλικά. Αλλά σιγά-σιγά αυξάνονται και πληθύνονται και οι ελληνικές σελίδες, τα περισσότερα κλαμπ έχουν δεκάδες μέλη, και τα μεγαλύτερα μερικές εκατοντάδες.
Δυστυχώς επηρεασμένα τα περισσότερα από την .. εφηβική αρρώστια του φαινομενικά σεξουαλικά υποσιτισμένου ελληνικού διαδικτύου.. αλλά με τον καιρό ωριμάζουν, αρχίζουν να ξεχωρίζουν οι "τόποι γνωριμιών" από τους τόπους πληροφόρησης και επικοινωνίας.

Αναζητήστε σχετικούς Ελληνικούς ιστοχώρους στους συνδέσμους της Σαπφώς και σε κάθε άλλη δικτυακή κοινότητα, αλλά και αναζητώντας κάθε σχετική λέξη σε μηχανές αναζήτησης που υποστηρίζουν Ελληνικά. Και επιλέξτε κάποιους που πιστεύετε ότι σας καλύπτουν αρκετά για πληροφόρηση, επικοινωνία, κι ότι άλλο αναζητάτε.

Όσο για την υποστήριξη .. είμαστε ακόμα αρκετά πίσω. Σε άλλες χώρες υπάρχει μια τηλεφωνική ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας, που λειτουργεί σε 24ωρη βάση με ενημερωμένους εθελοντές. Στην Ελλάδα είχε γίνει μια τέτοια προσπάθεια, που όμως πνίγηκε νωρίς από τις κακόβουλες επιθετικές κλήσεις κάθε .. απληροφόρητου άσχετου, αλλά και από την .. υπερβολική προθυμία πολλών ατόμων να βοηθήσουν .. δηλαδή έμεινε τελικά μια γυναίκα μόνη της, αντιμέτωπη με τη μεταμεσονύχτια τρέλα κάθε .. επίδοξου "σωτήρα".

Έτσι μένει, προς το παρόν, το διαδίκτυο, μερικές μικρές ομάδες που πάνε δειλά να αναδυθούν από την αφάνεια, οι μικρές μας παρέες, κάποια νυχτερινά στέκια στις μεγάλες πόλεις.
Φυσικά και δεν φτάνουν .. αλλά προς το παρόν, ας τα εκμεταλλευτούμε τουλάχιστον όσο μπορούμε, κι ας τα υποστηρίξουμε, γιατί είναι ο ελάχιστος δικός μας "χώρος" και καθένα που θα εκλείψει, θα "στενέψει" το χώρο μας.

---

(*) στατιστική του Υπουργείου υγείας των ΗΠΑ, 1989
τα ποσοστά δείχνουν να είναι μεγαλύτερα για τις γυναίκες, και οι περισσότερες απόπειρες γίνονται πριν την ηλικία των 20 χρόνων.

---