(υπότιτλος: εσωτερικές προβολές της ΛΟΑ)

της Ερμείας
Αφιερωμένο εξαιρετικά :
στίς φίλες που δεν θα μπορέσουν να παραβρεθουν στην πρώτη μας λογοτεχνική βραδυά.

αθήνα, 5 ιουνίου 2004


Δεν ήρθες.

Νά 'σαι ανάμεσα σε τόσες γυναίκες,
ενώ στο πανί η Jaguar γοητεύει εξίσου τις γυναίκες και το θάνατο,
κι η Aimee ξεχνάει τον κόσμο για τα μαύρα της μάτια
ενώ γύρω τους το Βερολίνο πέφτει συντρίμια..

Αργότερα,
 ζευγάρια με μπλεγμένα οικογενειακά ζητήματα..
(κι αν είσαι έτοιμη να γίνεις μαμά, αλλά δεν είναι η γυναίκα σου? )

ενώ προηγουμένως ώριμες γυναίκες μιλούσαν για εποχές 
που δεν είχε καθόλου πλάκα
να σε κυνηγούν παντού και πάντα..

Κάποια γυναίκα μας φωτογράφησε.. χωρίς κανένα σχόλιο 
(οι περισσότερες δεν κατάλαβαν τίποτα)

Πολλές ήρθαν νωρίς κι έφυγαν νωρίς..
Κι αύριο η ψυχαγωγία μας συμπεριλαμβάνει ιστορική αναδρομή 
στο Παρίσι του Μεσoπολέμου - 
και δεν θυμάμαι τί άλλο.




Πώς μας επηρεάζει άραγε τούτο το εντατικό σεμινάριο.. 
να είμαστε δυο μέρες σχεδόν ανάμεσα σε γυναίκες
και να παρακολουθούμε γυναικείες σχέσεις, γυναικεία προβλήματα, 
γυναικείες κοινωνίες..



Κι όμως είμαστε ακόμα στο υπόγειο.

Κι εγώ ονειρεύομαι ακόμα τις κορφές.. τουλάχιστο τις κορφές των γύρω λόφων.



Βγαίνω έξω, θέλω να ανέβω στην κορφή, 
θέλω να ξανακοιτάξω την πόλη & τον κόσμο 
απο ψηλά, με εκείνα τα μάτια,
τα δικά μας τα μάτια 20 χρόνια πριν.

Από τότε δεν έχω ανηφορήσει ξανά εκεί πάνω.

Η μνήμη μου παίζει τα πιο παράξενα παιχνίδια..
Ομως στην εποχή μου ο άλλος λόφος ήτανε μόνο 
ο Αη-Γιώργης και το καμπαναριό του,
δεν είχε πρόσθετες και τις δυο ντουζίνες κεραίες 
των καναλιών και των τηλεφώνων..




Και ξέρεις, δεν μου εξήγησες ποτέ τη διαφορά 
ανάμεσα παραχάραξη και σφραγίδα,

Με εχεις σφραγίσει άραγε απλά, ψυχή μου,
ή μήπως με έχεις παραχαράξει?


Κι εγώ αλήθεια τί  σου έκανα ?




Είναι μια γλυκειά κούραση να συστήνω μεταξύ τους 
τις γυναίκες που θέλουν να γνωριστούν,
ή που θέλω εγώ να γνωρίζονται, για να μπορούν να επικοινωνούν,
να παρακολουθώ και να μετρώ τις δυναμικές ισορροπίες που αναπτύσσονται..

Ομως με τρώει από μέσα το αλεπουδάκι που έχω μάθει 
να κρύβω τόσο καλά κάτω από το παλτό μου.

Πόσο πιο βολικό θα ήταν να μην ένοιωθα τόσο πολλά 
απ' όσα πονούν τις γυναίκες.

Πόσο πιο αλαφρύ να μην ήξερα τόσα μοναχικά παιδιά να κρύβονται 
από τον ίδιο τον εαυτό τους
μέσα σε μια λιγώτερο ή περισσότερο ευγενική κοινωνικότητα 
- και μονάχα ένα που να μην ξέρει να κρυφτεί ..




Σεμινάρια διεκδίκησης:

δεν σε διεκδίκησα την ώρα που έπρεπε και που, μάλλον, μπορούσα..

έμεινα κρυμένη μέσα στις εγωιστικές πληγές μου
και σ' άφησα να φύγεις.

- τί σ' άφησα δηλαδή, τόσα χρόνια σ' έδιωχνα..



Και γιατί πάντα να μου διαφεύγουν οι πιο απλές κι οι πιο φωναχτές 
λεπτομέρειες:
- γιατί σε καλεί σε ιδιωτικό δείπνο 
μια γυναίκα που έχετε μοιραστεί τόσο πάθος,
ενώ ταυτόχρονα στο παίζει τόσο αδιάφορη?



Συγκρατημένο πάθος και γλυκιές κολοκυθόπιτες.



Αμα μου ξανακοπούν τα πόδια θα γίνω πολύ σκληρή με τον εαυτό μου,
θα του ρίξω μια άγρια σφαλιάρα και θα απαιτήσω να γίνω δέντρο.



Ισως ένα πλατάνι, 
σε μια ρεματιά,

ανάμεσα σε αγάπες γυναικών.