Θέλω ένα μεσημέρι..
της Ερμείας

Μάρτης 2005

  .. (από μήνυμα.. στην ταχυδρομική λίστα των Σαπφίδων )

 θελω να σας δω, να μιλήσουμε,
 
 .. και για το πώς φλερτάρουμε,
 και για το πώς διεκδικούμε - ή-δεν ...
 
 τη γυναίκα που θέλουμε,
 τη γυναίκα που νοιώθουμε ότι μας αξίζει..
 
 ή μήπως δεν ?
 
 ... ... 

"θέλω ένα μεσημέρι πλάι στη θάλασσα"


 κι έπειτα είναι οι προσδοκίες..
 
 
 πόσο χαίρομαι να είσαι καλά και να μου λες τί ωραία περνάς,
 και να σε βλέπω να ομορφαίνεις,
 και να ξεχνάω μαζί σου κάποιες πολύ δύσκολες νύχτες
 - το πιο πολύ δύσκολες για σένα, αλλά όχι μόνο βέβαια..
 
 μετά αρχίζεις να θέλεις και να θέλω.. διάφορα
 
 μετά μου χρεώνεις μεταχρονολογημένες επιταγές που δεν θυμάμαι να υπέγραψα,
 
 πες φταίει η μνήμη μου, δεν ξαναπάω στο γιατρό.. αυτός κόλησε στο "είμαι τυχερή" 
 και δεν ξεκολάει με τίποτα..
 
 Θυμάμαι πολύ καλά γιατί .. φτάσατε τώρα να θαρρείτε σας αγαπάω όλες..
 Εχω πληρώσει περιουσίες να ξεχάσω, σε όλα τα επίπεδα.
 
 Δεν θα ξεχάσω ποτέ, τα χρώματα του σταριού,
 έλεγε πως ήμουνα ουρανός, αλλά δεν ήξερα που να κοιτάζω,
 έλεγε πως δεν θα μεγαλώσω ποτέ,

 απαιτούσε να μην σπαταλήσω την πνοή που μου χάρισε - ποιος άραγε?
 και με όρκισε να προσέχω οτιδήποτε μπορεί να με πληγώσει..
 
 
 θέλω ένα μεσημέρι πλάι στη θάλασσα,
 να πιούμε θάλασσες αφιόνι, μέχρι να μη νοιώθουμε πια τις διαφορές..