Σαπφικός λόγος	ανά συγγραφέα	Σαπφική Ενημέρωση	Σαπφίδες

Είμαστε γυναίκες και αγαπάμε γυναίκες.

αφιερωμένο : στη Χαρά, τη Φωτεινούλα, τη Τζένη, τη Sylvia, τη Σοφία, τη Ρούλα, τη Ρένα, την Πολυξένη, την Όλγα, τη Νίκη, τη Νασώ, το Μαράκι, τη Lynda, τη Λίλα, την Κικίτσα, την Κατερίνα, την Καίτη, τη Julia, τη Θεώνη, τη Ζωή, την Εύη, την Ειρήνη, την Ελένη, τη Δώρα, τη Δήμητρα, τη Γωγώ, τη Γιόλα, τη Γιάννα, τη Βάσω, την Αλίκη, την Ανδριανή, την Αγγέλα,
-- με όλη μου την αγάπη και την έννοια ..

Δεν πιστεύουμε στην απελπισία,
προτιμάμε τη ζωή, το κέφι, το τραγούδι,
το χορό ...

Η "επίσημη" κουλτούρα
προτιμάει να μη μας ξέρει,
να μη μας βλέπει την ημέρα,

αλλά τις νύχτες
μας αναζητάει κρυφά
στα πιο ανομολόγητα όνειρά της.

Κι εμείς ..

Τις περισσότερες φορές
προτιμάμε να μην τους χαλάμε το χατήρι.
Γινόμαστε όσο το δυνατόν πιο "αόρατες".

Και τις νύχτες κρυβόμαστε
στα σπίτια μας ή σε "μυστικά" στέκια,
που δεν διαφημίζονται πουθενά ..
ή,
ανάλογα με τη διάθεση και το κέφι,
καμιά φορά μπορεί και να παίζουμε με τα όνειρά τους,
σε ποικίλους βαθμούς επικινδυνότητας.

Κάθε φορά που γνωρίζουμε μια καινούρια γυναίκα-θεά,
ελπίζουμε απελπισμένα νά 'ναι αυτή,
η μεγάλη κυρία των ονείρων μας,
αυτή που θα μας πάρει μακρυά
από την κουραστική καθημερινότητα,
σε κάποιο υπέροχο γυναικείο παράδεισο.
Ελπίζουμε απελπισμένα να μείνει μαζί μας,
- η τέλεια προσωπική μας θεά -
"για πάντα".

Κάθε φορά που καταγκρεμιζόμαστε από εκεί ψηλά,
κλεινόμαστε λιγάκι πιο σφιχτά στο καβούκι μας
για κάποιο χρονικό διάστημα.
Γλύφουμε τις πληγές μας,
κι αργά ή γρήγορα
τολμάμε και πάλι να ξεμυτίσουμε.
Αρχίζουμε και πάλι να αναζητάμε την αληθινή θεά...

Αυτός ο τρυφερός ίσκιος που λείπει
από δίπλα μας
είναι "εκ των ουκ άνευ".

Κι όσο κι αν αναρωτιόμαστε καμιά φορά
για το μήπως τελικά αληθεύουν
όλες εκείνες οι .. φαλλοκρατικές αηδίες
που κυκλοφορούν κατά καιρούς για τις γυναίκες,

και πάλι τη γυναίκα αναζητάμε.

Να έρθει να μας γεμίσει πάλι
με κέφι για τη ζωή.
Να μας ομορφήνει τον κόσμο.
Να μας δώσει κουράγιο.
Κι ένα καλό κίνητρο
για να ξαναράψουμε στους ώμους
τα ταλαιπωρημένα φτερά μας.

Κάποια στιγμή αυτή η
.. σειριακή μονογαμικότητα
γίνεται το .. ανέκδοτο της ζωής μας.
Και φτάνουμε να αναρωτιόμαστε κι οι ίδιες
πώς έγινε και κακόπεσε έτσι το χρυσό μας όνειρο
και κατάντησε κάπως σαν ..
πολύ βιαστικά γραμμένα επεισόδια
τηλεοπτικής σαπουνόπερας,
που όλο τριγυρίζουν γύρω από το ίδιο μοτίβο.

Βαθειά μέσα μας
καταλαβαίνουμε ότι,
εκτός από εκείνη,
τη μία και μοναδική
που είναι γραμμένο να αναζητάμε,
μέχρι να τη βρούμε,
(κι ίσως κι αργότερα)
χρειαζόμαστε επίσης
την αίσθηση ότι ανήκουμε κάπου.
Μια κοινότητα.
Κάποιες άλλες γυναίκες
με τις οποίες να μπορούμε να μιλάμε
για όλα αυτά που μας τρώνε κρυφά.

Είτε βρισκόμαστε κάπου στον παραπάνω φαύλο κύκλο,
είτε είμαστε από τις λίγες τυχερές
που έχουν καταφέρει να βρουν
Τη Γυναίκα τους,
είτε δεν έχουμε γνωρίσει ακόμα αληθινά
καμιά γυναίκα
παρά μονάχα στα όνειρά μας,
και νοιώθουμε έντονα πως είναι καιρός
να βρούμε την αληθινή..

Κάπου μακριά στο παρελθόν
μπορεί να είχαμε κάποια φίλη,
αλλά ...

Είτε φοβήθηκε μην την κολλήσουμε
το .. υποτιθέμενο 'μικρόβιο' του γυναικείου έρωτα,
είτε μας ερωτεύτηκε
    και εξαφανίστηκε από τη ζωή μας
    αδυνατώντας να το παραδεχτεί,
είτε μας ερωτεύτηκε και μας την έπεσε,
    αλλά τα πράγματα τελικά δεν πήγαν και τόσο καλά,
είτε παντρεύτηκε σε άλλη πόλη,
είτε, απλά, τη χάσαμε κάπου ανάμεσα
   στον αγώνα της επιβίωσης και
   στα .. διαφορετικά ενδιαφέροντα του ελεύθερου χρόνου μας ...

Με ποιόν μπορούμε να συζητήσουμε
για όλα τα προβλήματα
που έχουν σχέση με το να να είσαι γυναίκα
και να αγαπάς γυναίκες ?

Τί θέλουνε τελικά οι γυναίκες από εμάς?
Δηλαδή ..
τί ακριβώς θέλουμε κι εμείς από την άλλη γυναίκα,
για να μην απογοητευτούμε ?
...

Οχι, .. όχι δεν είναι ακριβώς δικό μας πρόβλημα,
η δική μας η σχέση δεν έχει (ή δεν είχε) τέτοια προβλήματα.
Aλλά, .. να,
μια φίλη μας,
- δηλαδή η δικιά της, -
της είπε, ..
ή της έκανε ..
το ένα ή το άλλο.

Μήπως είναι αλήθεια
ότι τάχα οι γυναίκες θέλουμε μόνο την τρυφεράδα,
ότι προσφέρουμε το σεξ σε αντάλλαγμα αναγκαστικό;
Μα τότε .. ;

Οχι, όχι ..
η αλήθεια είναι διαφορετική,
το πρόβλημα .. εκείνης της φίλης μας,
ήταν διαφορετικό.

Απλά η δικιά της ήθελε να το κάνουν πολύ σπάνια,
ή πολύ συχνά,
ή με τρόπους που την φόβιζαν,
...
ή ήτανε παντρεμένη,
-με άνδρα καλέ, τί, με γυναίκα; -
και ζούσανε "ελεύθερα και πολιτισμένα"
δηλαδή είχανε κι οι δυο τις γκομενίτσες τους,
αλλά μένανε ακόμα στο ίδιο σπίτι.
Kι αν .. γίνει τίποτα
και τα ξαναφτιάξει με τον άνδρα της,
τότε τί θα κάνει η φίλη μας;
...
ή .. η άλλη φίλη μας έχει γίνει σελτζούκος
που η δικιά της δεν την αφήνει
να πάει να την πάρει από τη δουλειά
μπας και τις δει κανένα μάτι.
Δηλαδή ντρέπεται γι αυτήν ;
...
ή η άλλη ...


Kι όλες αυτές στο διαδίκτυο,
που βάζουν αγγελίες
και υπόσχονται από .. έως,

ή οι άλλες, στα κανάλια, τα "τσατ",
που όλες ρωτάνε πρώτα "πόσο χρονών είσαι;"
κι "από πού;" - μιλάς ηλεκτρονικά,
κι είναι όλες ψηλές, ξανθιές, με υπέροχα γαλάζια μάτια,
(αν ξέρετε καμιά ελληνίδα που είναι στ' αλήθεια έτσι ..
έχω μια εξαδέλφη, -μην της πείτε για μένα- ...)

κι έπειτα σε ρωτάνε τί φοράς,
κι έπειτα ..
Η αλήθεια είναι ότι "εκείνη η φίλη" μου
δεν τόλμησε να προχωρήσει περισσότερο..

Αλλά, δεν μπορεί, για να λένε όλες τα ίδια,
κάπου θα πρέπει να υπάρχει κάποιο σενάριο ...
στο οποίο θα πρέπει να είναι απαραίτητο
να είναι όλες ψηλές, ξανθιές, με γαλάζια μάτια ...

Αν το ξέρετε, μπορείτε να μας το πείτε
ή μήπως είναι απόρρητο;

Κι εκείνη ή άλλη φίλη μας,
η αθεράπευτα ρομαντική,
που κάθε πρωί
έπαιρνε στη φίλη της
ένα κόκκινο τριαντάφυλλο,
- μόνο τις ζυγές μέρες,
   που έβρισκε ένα ανθοπωλείο ανοιχτό
   κοντά στο σημείο συνάντησης
   τόσο νωρίς το πρωί.
   Τις μονές μέρες,
   κυκλοφορούσε το αυτοκίνητο στο κέντρο,
   και συναντιόντουσαν αλλού -
H ανθοπώλις ήτανε μια συμπαθέστατη νεαρή,
κι η φίλη μας έτρεμε
κάθε ζυγή μέρα
μήπως και βγει κάποια μέρα
η ανθοπώλις έξω στο πεζοδρόμιο
-μια και δεν είχε καθόλου δουλειά τόσο πρωί-
και τη δει
που θα έμπαινε στο σαραβαλάκι μιας .. ξανθιάς
και τη δει να κοκκινίζει
καθώς της προσφέρει το τριαντάφυλλο
κι έπειτα αμήχανα να εισπράττει
την πρώτη γλύκα της ημέρας
το φιλί καλημέρας της οδηγού.
...

Κι ακόμα, και πάντα, οι νέες φίλες
θα απορούν και θα θαυμάζουν την άνεσή μου
να κερνάω λουλούδια όλες τις γυναίκες στο τραπέζι ..

και θα δυσκολεύονται λιγάκι
να καταλάβουν και ν' αποδεχτούν
το πώς
-ταυτόχρονα-
δεν τους γυρεύω σχεδόν τίποτα ..

Λίγη κατανόηση, αποδοχή, επικοινωνία,
τόσο μικρά και τόσο ακριβά δωράκια.

Μόνο που δεν έχουμε μάθει ακόμα να τα μοιραζόμαστε
χωρίς φοβίες και χωρίς πάθη ..

 

  (.. ώσπου να μάθουμε τον κόσμο να γελάει καλόκαρδα..)

 

Αθήνα, Γενάρης 2002

---

copyright Hermeia the InfoSharer © 2002 -2006
μπορείτε να το αντιγράψετε (ολόκληρο ή μέρος του),
αρκεί να αναφέρετε μαζί την προέλευση, το copyright, κι αυτό το μήνυμα.

---