Η λεσβιακή ομάδα Αθήνας
 ... άρχισε να συναντιέται στα μέσα του φθινοπώρου του 2000 στο φεμινιστικό κέντρο της οδού Ερεσού, στα Εξάρχεια.

Είναι η προσπάθεια πολλών γυναικών που ξεκίνησε με αφορμή μια συζήτηση που έγινε στο Τριήμερο Φεστιβάλ Περήφανιας 2000 - Athens Pride 2000 (σημ.1), στο Πολιτιστικό Κέντρο ΔΑ στην Ευελπίδων, 20-22 Οκτωβρίου 2000, και αιτία την επιθυμία να συναντήσουμε η μια την άλλη, ... να ακολουθήσουμε η μια την άλλη ... σε αναζήτηση μιας συλλογικότητας και μιας κοινότητας που φαίνεται χαμένη και που όμως υπάρχει όσο υπάρχουμε κι εμείς....

.. Είναι μια ιστορία φόβου αλλά και περηφάνειας. Είναι η καθημερινή μάχη να ζήσουμε χωρίς συνέπειες, γι αυτό και ζούμε στο σκοτάδι. ’Αλλωστε, η γυναικεία σεξουαλικότητα όταν δεν συνδέεται με γάμο ή σχέση με άνδρα, με τη δημιουργία οικογένειας και τη μητρότητα, είναι σα να μην υπάρχει. Η αναζήτηση της προσωπικής ευτυχίας έξω από αυτά τα πρότυπα θεωρείται ακόμα από αρκετούς παράδοξη, σχεδόν παρεκτροπή. Παραμένει σε αυστηρά ιδιωτικά πλαίσια. Δεν ανακοινώνεται κι ίσως για αυτό δεν διώκεται. Ο ιδιωτικός χώρος ανήκει έτσι κι αλλιώς στις γυναίκες. Εάν δεχτούμε τον περιορισμό μας στον ιδιωτικό χώρο του σπιτιού, τότε κανείς δεν ενοχλείται. Αν στραγγαλίσουμε την επιθυμία μας τότε κανείς δεν αναρωτιέται.

Τί γίνεται όμως όταν βγούμε ανοιχτά και διεκδικήσουμε το δικαίωμα για εναλλακτικού τύπου οικογένεια; Ποιες θα είναι οι συνέπειες στη δουλειά μας αν αποκαλυφθεί η ταυτότητά μας; Πόσο μπορούμε να εξελιχθούμε επαγγελματικά; και πόσο μας κοστίζουν ψυχικά και κοινωνικά όλες αυτές οι έμμεσες διακρίσεις; Τί θα γίνει εάν θελήσουμε να αλλάξουμε την εικόνα μας στα media;
...

Συναντηθήκαμε για να μιλήσουμε για τις ανάγκες μας, να πάρουμε δύναμη η μια από την άλλη. Φτιάξαμε την ομάδα γιατί μόνο μια συλλογικότητα μπορεί να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε μόνες μας κι ότι ο αποκλεισμός που μας επιβάλλεται έχει συγκεκριμένα κοινωνικά χαρακτηριστικά και αίτια.

Είμαστε εδώ, έχουμε πρόσωπο και λόγο!

(αποσπάσματα από το flyer που τυπώθηκε για το πρώτο πάρτυ, το Μάη 2001)

... μια ομάδα στήριγμα, μια ομάδα σημείο αναφοράς, μια συνέχεια των προσπαθειών μιας εικοσαετίας από προηγούμενες λεσβιακές ομάδες και δραστηριότητες, που προσπαθούμε να εξηγήσουμε τον κόσμο με έναν τρόπο που να ταιριάζει και στη δική μας αλήθεια ...

Αυτό που κυρίως δουλεύουμε στην λεσβιακή μας ομάδας είναι η ανάκτηση της αυτοεκτίμησης, η ανάκτηση του Λόγου, του δικού μας Λόγου, που κάνουμε τον κόπο να ξεθάψουμε από μέσα μας αι να τον αρθρώσουμε, να τον ακούσουμε οι ίδιες και να τον μοιραστούμε και με τις άλλες και τους άλλους.

...Δεν ανεχόμαστε άλλο να παριστάνουμε ότι η λεσβιακή μας υπόσταση δεν υπάρχει. Ξέρουμε ότι κάθε φορά που κρυβόμαστε δεν είμαστε ολόκληρες, έχουμε αφαιρέσει ένα μέρος του εαυτού μας, της ταυτοτητάς μας. Νοιώθουμε αγανάκτηση βλέποντας ότι είμαστε αόρατες, αποκλεισμένες ή και δήθεν αποδεκτές.

Λειτουργούμε αυτόνομα και απόλυτα δημοκρατικά, διοργανώνουμε διάφορες εκδηλώσεις και συνεργαζόμαστε με άλλες αυτόνομες γυναικείες ομάδες του φεμινιστικού κέντρου, και με αρκετές ομάδες και οργανώσεις που προασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα.