Πρακτικά 15ου Π.Φόρουμ	Σαπφικά Νέα	Ημερολόγιο	ΛΟΑΤ ομάδες

Αθήνα, 2 Ιουνίου 2004, 15ο Πολύχρωμο φόρουμ

  

                                                                                Πειραιάς, 1-6-2004,

     Aγαπητές φίλες και φίλοι,
     

            Eιναι κάποιες στιγμές στη ζωή μας που τα συναισθήματά μας είναι ανάμικτα...
	    
	    Aπο τη μία μεριά η βαρβαρότητα και η απάνθρωπη συμπεριφορά των 
αστυνομικών αρχών η ψυχολογική βία, ο άδικος εγκλεισμός μου επί πέντε μέρες
στα κρατητήρια της ΓΑΔΑ με ανυπόστατες αίολες και κατασκευασμένες με 
ερασιτεχνικό τρόπο κατηγορίες, η προσπάθεια διασυρμού του ονόματός μου 
στη δημοσιότητα.

          Από την άλλη πλευρά, η συγκινητική ένθερμη και ανθρώπινη συμπαράσταση
από μέρους όλων των οργανώσεων και ιδιαίτερα της φίλης μου Πάολας και όλων
των μελών του ΣΑΤΤΕ, τον Βαγγελη Γιανέλο, που από την πρώτη στιγμή ήταν πλάι 
μου, το Γρηγόρη Βαλλιανάτο, τον Κώστα από τη Γένοβα, το Μάνθο από το ΑΚΟΕ, 
τη Μαριανέλλα Κλώκα, τον Ταξιάρχη Ποταμιάνο, την Ευαγγελία Βλάμη, τον Παναγιώτη
Δαμάσκο, το Νίκο Μυλωνά τη  Μαρία Cyber, τα κορίτσια από τη ΛΟΑ και πολλούς
ακόμα που δεν θυμάμαι, που είτε έσπευσαν στη ΓΑΔΑ να μου σφίξουν το χέρι στις
δύσκολες στιγμές που πέρασα, λέγοντάς μου ένα  " Κουράγιο Μαρίνα, είσαι αθώα,
είμαστε μαζί σου ... ", είτε τα εκατοντάδες τηλέφωνα που κατέκλυσαν την  ΓΑΔΑ,
που εξαιτίας όλων αυτών άλλαξε η συμπεριφορά των αστυνομικών απεναντί μου, 
είτε έτρεξαν στο δικαστήριο δέιχνοντας την αγάπη και την αγωνία τους...

          Ακόμα μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω τα συναισθήματά μου και να τα βάλω
σε μία τάξη, να συνειδητοποιήσω τί αλήθεια συνέβη, γιατί συνέβη, πώς συνέβη, αν 
και οι λόγοι είναι πιστεύω προφανείς: η συνδικαλιστική μου δράση στο ΣΑΤΤΕ.
Είναι δύσκολο κανείς να συνειδητοποιήσει το άδικο και ακόμα πιο οδυνηρό να το 
βιώσει.

          Αυτό όμως που προέχει και οφείλω να πω, είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ, ένα
θερμό και ανθρώπινο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους όσους και όσες μου συμπαραστάθηκαν,
μου έδωσαν κουράγιο και δύναμη, με βοήθησαν να αντέξω και να σηκώσω το 
βάρος της πλεκτάνης που μου έστησαν, η αστυνομία και όσοι άλλοι κρύβονται από 
πίσω.

          Κάθε φορά που κάποιος ή κάποια έρχονταν να μου πει ένα λόγο 
συμπαράστασης έβγαινα πιο δυνατή και οι ελπίδες μου αναπτερώνονταν.

          Ακόμη και με ανθρώπους που στο παρελθόν είχα
κοντραριστεί στη συνδικαλιστική μου δράση, πήρα μηνύματα αγάπης και αυτό ήταν
κάτι που με συγκίνησε.

          Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια όλα όσα έζησα και να ζωγραφίσω τα 
συναισθήματά μου, ίσως το κάνω αργότερα όταν θα έχω συνέλθει από το σοκ που 
πέρασα.

          Αυτό όμως που εισέπραξα από όλους σας, ήταν μοναδικό, 
δεν θα το ξεχάσω ποτέ.



          Σας ευχαριστώ και πάλι,



	  Μαρίνα

	  

	  
	  
	  (η παραπάνω ιδιόχειρη επιστολή διαβάστηκε στο πολύχρωμο φόρουμ της 2ας Ιουνίου,
	  και χαιρετίστηκε από ολόκληρο το ακροατήριο με θερμότατο χειροκρότητα)