Σαπφικά Νέα	Ημερολόγιο	ΛΟΑΤ ομάδες	Σαπφικοί Οδηγοί

Οι συνθήκες στην επαρχία έτσι και αλλιώς είναι πάντοτε πιο δύσκολες από θέμα προσβάσεων 
για κάθε άτομο γενικά και ειδικά για τους νέους. Πόσο μάλλον και για τα άτομα με διαφορετικές 
σεξουαλικές επιλογές . Εγώ μπορώ να κρίνω μόνο από την προσωπική μου εμπειρία. 

Μεγάλωσα λοιπόν σε χωριό της βόρειας Ευβοίας, και το μόνο θετικό είναι ότι το μέρος είναι 
τουριστικό, πράγμα που βοηθάει στο να είναι ελαφρώς πιο «προχωρημένοι» οι κάτοικοι.
Παρ' όλ' αυτά ότι σχετικό με ομοφυλοφιλία κατακρίνεται. 

Δεν γνωρίζω καμία κοπέλα ομοφυλόφιλη από την περιοχή μου. 
Παρ' όλα αυτά φήμες κυκλοφορούν για 2 άτομα που γνωρίζω μόνο και μόνο επειδή έχουν κοντά 
μαλλιά και από το λίγο που μπορώ να ξέρω είναι σχεδόν σίγουρα στρέητ. Τόσο καλά δηλαδή.

Για μια κοπέλα δηλαδή ένα εξτρημ χτένισμα συνήθως την κάνει να χαρακτηριστεί ή «τσουλάκι»
ή «λεσβία». Ευτυχώς τέτοιες απόψεις περιορίζονται συνήθως σε άτομα ηλικίας άνω των 30. 

Η νέα γενιά είναι ελαφρώς πιο χαλαρή. Όμως και πάλι κρίνοντας από τα άτομα που γνωρίζω 
ένα 20-30% σιχαίνεται τους ομοφυλόφιλους ενώ οι υπόλοιποι δείχνουν κάποια ανοχή ή απλά 
δεν ασχολούνται με το θέμα. 

Από gay αγόρια ξέρω μόνο 2, χωρίς να κάνουμε παρέα αλλά δεν είναι δύσκολο να το καταλάβεις.
Συμπαθέστατα σαν χαρακτήρες , είχαν τραβήξει τα πάνδεινα από τα πειράγματα και τις κοροϊδίες
των συνομήλικων τους στο σχολείο, μέχρι και δημόσιο κράξιμο μέσα στο λεωφορείο. 
Τώρα ευτυχώς έφυγαν, σπούδασαν, ο ένας άνοιξε και κομμωτήριο στην περιοχή και είναι 
καλύτερα τα πράγματα γι αυτούς. 

Φυσικά οι φήμες και τα κουτσομπολιά δίνουν και παίρνουν για διάφορους άλλους που οι 
περισσότεροι άντρες τους συνοδεύουν με τα επίθετα πισογλέντης, αδερφή, πούστης και τα 
γνωστά που έχουμε βαρεθεί να ακούμε?! 

Για gay bar δεν υπάρχει φυσικά λόγος καν να μιλήσω? και αν ποτέ κάποιος τόλμαγε να ανοίξει, 
θα καταντούσε κακόφημο στέκι αφού όλοι θα φοβόντουσαν να πάνε εκεί για να μην στιγματιστούν. 

Εδώ και για ένα στρειτ άτομο είναι δύσκολη η ζωή στην επαρχία, καθώς δεν τολμάς να 
περπατήσεις δίπλα σε ένα αγόρι και την άλλη μέρα σας θεωρούν μέχρι και αρραβωνιασμενους!! 
Δεν είναι για γέλια, το έχουν πει και για εμένα προσωπικά! 

Παρά το προσωπείο της εξέλιξης που φοριέται πολύ τελευταία στην επαρχία, είμαστε ακόμα 
10ετιες πίσω! 

Και τι κάνει ένα gay παιδί όταν γεννηθεί σε τέτοιο μέρος; 
Υπομονή μέχρι να βρει διέξοδο και να φύγει από εκεί. 
Ή καταφεύγει με το ζόρι σε σχέσεις με το αντίθετο φύλο , ή αν είναι τυχερό βρίσκει κάποιο σύντροφο 
του ίδιου φύλου και παίζει κρυφτό μέχρι να γίνει η στραβή και να το πάρει κάποιος είδηση. 

Το σίγουρο είναι πως νιώθει πολύ μόνο και πως δεν ανήκει στον κόσμο που είναι γύρω του. 

Εγώ προσωπικά δεν θα ξεχάσω ποτέ πως ένιωσα την πρώτη φορά που μπήκα σε gay bar. 
Σαν να γύριζα σε μια χαμένη πατρίδα που πάντα μέσα μου ήξερα ότι ανήκω εκεί αλλά δεν είχα το 
θάρρος μέχρι τότε να πάω σε αυτή, γιατί έτσι με είχε πείσει το κοινωνικό μου περιβάλλον.
Λίγο υπερβολικό αλλά δεν βρίσκω καλύτερη παρομοίωση. 

Χρειάζονται πολλή υποστήριξη τα παιδία εκτός πόλεων λοιπόν, ειδικά οι μικρές ηλικίες που 
βρίσκονται στην εφηβεία και το ζόρι είναι μεγάλο. 

Γιατί ένα πράγμα μαθαίνεις να κανείς καλά σε ένα χωριό: 
Να φοβάσαι και να κρύβεσαι 
και να κρύβεσαι και να κρύβεσαι?.
μέχρι να ντρέπεσαι για σένα ή μέχρι να αντιδράσεις για τα καλά!



          ανώνυμη Σαπφίδα 20 ετών, Ελλάδα, Μάιος 2004