Σαπφικός Λόγος	κείμενα	ανά συγγραφέα	Σαπφική Ενημέρωση

[..] αυτες που χαιρονται [..]
της Λια

Ιούνιος 2004

Καλημέρα, σε ολες,

αυτές που τώρα ανακαλύπτουν τον εαυτό τους, αυτές που χαίρονται γι αυτόν κι αυτές που τρομάζουν και κρύβονται.

Ωραίο το site αλήθεια, μα ποια είναι η χρήση του? Διάβασα γράμματα που για απαντήσεις, είδα κλάμα και φόβο και πίκρα, κι ειρωνία...

Αναγνωρίζω πόσο δύσκολο είναι να αφιερώνεις έστω και λίγο απ' τον ελεύθερο χρόνο σου για να συντηρείς και να ενημερώνεις ένα δικτυακό χώρο, αλλά υπάρχουν γυναίκες, κορίτσια, που πνίγονται και άκρη δεν βγάζουν μόνες τους, έρχονται εδώ κρυφά, κλεφτά ίσως μόνο για ένα μήνυμα που θα τους δίνει έστω λίγο κουράγιο, ότι δεν είναι μόνες...

Είμαι μια γυναίκα στα 34 που ζω με τη σχέση μου κι ένα γλυκό γατί, ζούμε σε πολυκατοικία, δουλεύουμε κι οι δυο, οι γονείς μας ξέρουν για μας (αρκετά πριν τη μεταξύ μας σχέση), οι φίλοι μας straight n' gay αδιάφορο, γνωρίζουν για μας (οι άνθρωποι που ΑΞΙΖΟΥΝ να λέγονται φίλοι δεν νοιάζονται με τί κοιμάσαι, να σε βλέπουν ευτυχισμένη θέλουν, στη δουλειά ΟΚ νομίζω δεν χρειάζεται (ούτε 'γω θά 'θελα να ξέρω ποια στάση προτιμά ο προιστάμενος, τί με νοιαζει?), η περιέργεια των γύρω μ' άφηνε πάντα αδιάφορη, αλλά αν ακούσω προστυχιά και στόμα έχω και ύφος να βάλω τον όποιο κομπλεξικό στη θέση του (και δεν τυχαίνει καθόλου συχνά)

Θέλω να πω...
Ξεκουμπωθείτε λίγο κι εσείς, μην περιμένετε την αλλαγή της Ελληνικής κι όχι μόνο κοινωνίας να επέλθει μόνη της, αν δεν βγείτε κι εσείς λίγο απ' τη ζεστή θαλπωρή της ντουλαπίτσας σας, καμιά αλλαγή δεν θα γίνει, όχι για σας, για κανέναν.

'Οχι δεν έχω πάει ούτε εγώ σε gay pride αλλά κρατώ το χέρι της γυναίκας μου στο δρομο, και πάω μαζί της παντού, σε συγγενείς της και στους δικούς μου, και σε συναυλίες και στην παραλία και στο ζαρα και στο λούνα παρκ, και στο super market, η αγάπη και ο έρωτας δεν είναι κάτι που πρέπει να ντρεπόμαστε για αυτό, να χαιρόμαστε που μπόρεσε να μας συμβεί ναι!
Γι αυτο να γιορτάζω!

Και δεν ήταν καθόλου εύκολο, δούλευα στο καπάκι μετά το λύκειο, σπούδασα ταυτόχρονα, έφυγα απ' το σπίτι στα 20 μόλις έπιασα λεφτά στα χέρια μου, έστω με συγκάτοικο,
εγώ ήθελα απλά να είμαι ελεύθερη και να μην έχω ανάγκη κανέναν,
και, πιστέψτε με, πριν να σηκωθώ να πάρω λίγα ρούχα και τα βιβλία μου και να φύγω είχα φτάσει στα όρια με τη μάνα, αχ η μάνα που πόσο φόβο είχα μη μάθει μην καταλαβει, να φύγω ήθελα και το μετά βλεποντας και κάνοντας.

Θέλει κόπο η ελευθερία κορίτσια, με το να αδρανείς και να κάθεσαι να κλαις τη μοίρα σου δεν βγαίνει τίποτα.

Ούτε και θά 'φευγα να πάω σ' άλλη χώρα, αυτή μ' αρέσει, με τον ήλιο της που ακόμα και τη σκατογκριζάδα της Αθήνας φτιάχνει, με τα φιλαρακια μου και τη γλάστρα με το βασιλικό, και τα ούζα και τη θάλασσα και άντε πια να φτάσουν οι διακοπές γιατί γκάνιασα
κι έχω πάρει και κιλά και πώς θα βγω στην παραλία...

Τέλος πάντων αυτά....δεν έχω ξαναγράψει και μου βγήκαν όλα μαζί και με το συμπάθειο για τη φλυαρία, ελπίζω να άγγιξα κάποιες χορδές ή να προβλημάτισα κάποιες άλλες...
Σας μερσώ απεριορίστως για το χώρο που μου δώσατε και το χρόνο που αφιερώσατε;)

υ.γ:(μια σημείωση για τις φίλες που έχουν-είχαν σχέση με παντρεμένες: Εντάξει παιδιά, κι οι παντρεμένες έχουν ψυχή, αλλά ασχοληθείτε κι εσείς με τη δική σας (την ψυχή εννοώ)


Λια
Αθήνα,